Home

Van Sevilla naar de Algarve in Portugal

 

2 mei, zondag

Weer regen, om 9 uur opgestaan, brood gehaald en om 10 uur reden we op weg naar Portugal. De regen gaat tot de avond door. Half twee op de camping Parque de campismo de Armação de Pêra, even verder dan Albufeira. Het duurde ons te lang voor de stroom aansluiting, dus weer naar de receptie om mijn ongenoegen kenbaar te maken. Even later komt er een man om de elektra kast open te maken en de zaak aan te sluiten. Ik wil de schotel aan sluiten en heb zin aan koffie. Resy heeft tomaten soep gemaakt. De schotel installatie is een ramp. Ik krijg geen signaal en ben bang dat Canal+ roet in het TV land gooit. Ik kap er mee en we gaan met de auto naar Albufeira waar Adriaan en Mia in een appartement zitten. Cero Branco, simpel te vinden, zeiden ze, maar dat viel tegen. Alles is wit en men wijst steeds naar een bepaalde richting en overal zijn witte appartementen. Uiteindelijk hebben we beet en bij de receptie vragen we naar het huisnummer van de Wiegertjes en bellen aan. Adriaan, hoort de bel en zegt tegen Mia, dat is die kerel waar jij mee hebt afgesproken. Grapje niet wetende dat wij voor de deur staan. Hartelijk ontvangst en koffie gedronken, duurde wat lang, maar zij moeten ook uitvinden hoe de elektra-kokerij werkt. Daarna nog een glas wijn en we stappen op met de mededeling dat we vrijdag a.s. nog een keer op bezoek komen. Dan is Annette er ook, die komt de laatste drie weken logeren. Terug op de camping begin ik nog een keer met de schotel, maar krijg geen signaal. Jammer dus. Maar Resy neemt hier geen genoegen mee en gaat op zoek naar mensen die ook een schotel hebben en vind een buurman die alle zenders kan ontvangen en komt ons helpen. Uiteindelijk hebben we een plek gevonden die signaal geeft en wij kunnen nu alle zenders ontvangen. Raar, wanneer je er aan gewend bent wil je er niet meer zonder.

W 8 ° 21’ 12.43” N 37 ° 6’ 51.46” hoogte 41 mtr.

Heel veel nieuw en hoogbouw in Armação de Pêra. Een Airstream op onze camping

3 mei, maandag

Droog vanmorgen en de zon begon ook te schijnen en het werd warm. Wasgoed in de camping-wasmachine en extra waslijnen aangelegd. Na het middageten op de fiets naar het strand en de appartementen bekeken. Niet gedacht dat er zoveel zouden zijn en aan de vele kranen te zien, zijn ze nog lang niet klaar. Wat zal het in de zomer een mensenmassa zijn. ’s Middags naar Silves gegaan waar een Lidyl is en daar boodschappen gehaald.

4 mei, dinsdag

10 Jaar geleden is Tito overleden, de president van Joegoslavië. Het lijkt al een eeuw geleden. Wat gaat de wereld snel.

Vanmorgen volop zon, geheel blauw. Op naar het strand, waar de vissersbootjes na elkaar op het strand worden getrokken, door een tractor, met allemaal vis aan boord. De volgende keer gaan we verderop om meer beschutting tegen de wind te hebben. Lekkere golven, strand heel schoon, mooi zand geen schelpen en de zee heeft een mooie kleur. ’s Middags weer naar het strand en dorp. Ook in een Internetcafé/salon/bureau geweest en de postbox bekeken en Trees, Evert en Wim gemaild. Een telefoonkaart aangeschaft voor 5 euro. Ik kon er eerst niks mee, maar met behulp van een medekampeerder lukte het toch en weet nog niet wat er verkeerd is gegaan.

4 mei de Dodenherdenking via de TV gevolgd en ook de reportages gezien. Toch goed dat er elk jaar aandacht wordt besteed, hopende dat mensen scherp blijven, er hoeft niet veel te gebeuren of de boel staat weer in de brand. Daarom is het ook goed dat de EU tot stand is gekomen en dat we arme landen een helpende hand uitsteken. Ook in Portugal zien we situaties, dat we denken, dit kan echt niet meer.

5 mei, woensdag

Op de fiets naar het Touristinformatie gegaan om daar kaarten van de omgeving te halen. Daarna met de auto, het is toch geen strandweer, naar Monchique, een plaatsje in de bergen met een mooie route eromheen. Onderweg 2 wagentjes gezien getrokken door een ezel en later een man die met hamer en beitel uit grote stukken graniet handzame steentjes sloeg. Naast hem, een hok waar hij, als het regent, kan zitten. Een z.g. ‘vlinthok’, die er vroeger, ook in Nederland waren. Ik heb er foto’s van gemaakt.

Stenenklopper met 'vlinthok' en een rots in zee bij Ponta de Sagres

6 mei, donderdag

Vandaag donker weer en op stap naar Ponta de Sagres waar een oud (1753) Fort staat. In en om het fort gewandeld en genoten van de zon die toch om de hoek kwam kijken. Het is het uiterste punt van Portugal vlak er bij staat de vuurtoren van Cabo de São Vicente.

Ponta de Sagres met kanon en flora

’s Avonds de auto gewassen voor 50 € cent (10 minuten water). Met een doek de auto schoongemaakt en met een zeem gedroogd. Hij kan zo de showroom weer in.

7 mei, vrijdag

Af en toe zon. In de zon gelegen. Wasdag en de caravan schoongemaakt, ook alle ramen.

Ponta de Sagres

8 mei, zaterdag

Veel aan het strand gelegen en goed gebruind.

9 mei, zondag

Vanmiddag op weg naar Albufeira naar Adriaan, Mia en Annet, die vrijdag is aangekomen. Na de koffie samen aan de wandel door het plaatsje. Leuk en gezellig en via het strand weer terug.

Albufeira, strand, Adriaan, Mia, Anette en Resy en het uitzicht vanuit het appartement

10 mei, maandag

Af en toe zon, maar geen strandweer en besluiten de boel op te breken en naar Lissabon te gaan. Even voor Lissabon, kiezen A2 of A12. Toch de verkeerde genomen en nu over Pont Vasca da Gama gekomen. Een tol-brug

€ 1,65. Mooie grote oude en nieuwe brug, maar we komen wel de verkeerde kant de stad binnen. Na een poosje staan we in een file en doe het raam open en vraag aan een chauffeur, “Waar is een campissimo?”. “Rij maar achter mij aan”, en bracht ons bijna voor de deur. Ik heb hem bedankt en gooide wat geld door het open raam voor een ‘drink’.

11 mei, dinsdag

“Quem não viu Lisboa, não viu coisa boa”

=Wie Lissabon niet heeft gezien, heeft niets gezien=

(lijfspreuk van een Lisboëet)

1536, de Inquisitie verdreef de Joden naar Duitsland, Brazilië en Nederland. Daardoor hebben wij de Portugees-Israelitische Joodse gemeenschap aan het Jozef Daniëls Israelplein in Amsterdam.

1755 Aardbeving in Lissabon.

Praça da Figueira. Midden op het plein staat op het 23 mtr hoge zuil het bronzen standbeeld van koning Pedro IV uit 1870.

Onze uit stapplaats. Wijk Rossio.

Terreiro do Paço. Hier stond voor de aardbeving het paleis van Manuel I.

Het Paço da Ribeira. Hier werd de republiek uitgeroepen. In het midden het, bronzen ruiterstandbeeld van koning José I. Van hieruit zie je de Rio Tejo (Taag)

Zon en we gaan met de bus naar de historische binnenstad van Lisboa. Het is geen Praag, Wenen enz. Veel achterstalling onderhoud, smalle wegen en vrij steil. Wel veel schoenpoetsers, bedelaars en veel zwarte mensen. Verschillende straten met winkeltjes gelopen. Ook een rondrit met open autobus gemaakt van ruim een uur en dat is heel interessant. Vooral ook omdat iedereen een oortje kreeg om in te pluggen en zowaar ook in het Nederlands. Daarna lopend de vele steile hellingen op en komen terecht bij het Castelo de São Jorge met een magnifiek uitzicht over stad en Taag. Om in de stad te komen zitten we een uur in de bus en dus terug ook. Na half acht komen we op de camping. Een zeer geslaagde dag.

Uitzicht vanaf het klooster op Lissabon

Morgen gaan we naar camping Praia do Pedrógão aan de Costa de Prata (Zilveren kust). Resy heeft het uitgezocht, ik zie wel. Ook aan het internetten geslagen en een bericht van Wim gekregen. Ze gaan naar camping Domaine de la Bergerie te Vence tussen Cagnes en Nice A8 afslag 47 Cagnes maar hij schreef dat ze er 3 á 4 dagen bleven. Zal wel in 3 á 4 dagen rijden zijn.

W 9 ° 12’ 19.45” , (plaatsbepaling in Lissabon)

N. 38 ° 43’ 35.71“ hoogte 167 mtr

12 mei, woensdag

Aankomst in Pedrógão om half drie, maar dat heeft vele voeten in aarde gehad. Niet de weg kwijt maar de borden correspondeerden niet met onze gegevens. Regelmatig de laptop erbij gehad om met de GPS te kijken waar we nu werkelijk zaten en om de nieuwe richting te bepalen. Wij willen niet via tolwegen en dan gaat het wel eens fout. Aankomst op een camping gelegen aan zee en het is lekker weer. We staan op asfalt, eigenlijk een weg tussen 2 kampeervelden, maar er zijn nog geen kampeerders. Alleen een Nederlandse camper staat er al en wij staan er naast. Zit nog te prutsen met de schotel en ook de watervoorziening en WC hebben geen stroom. Ra ra.

(defect aan de omvormer van 220 naar 12 volt. De printplaat in Winschoten gesoldeerd en het spul werkt weer)

W 8 ° 56’ 56.01”

N 39 ° 54’ 68.73” hoogte 92 mtr km stand 10847

Bord en ingang van de camping en opgewaaid zand langs de zee.

’s Avonds nog even naar het strand gelopen. Een dode stad. Alle huizen en appartementen zijn dicht en haast geen auto op straat en zandduinen over de weg. Het lijkt Tsjernobyl wel.

Schotel niet aan de praat gekregen. 12 Volt aansluiting alleen via de auto accu en die is met de caravan verbonden.

13 mei, donderdag

Volop zon en tegen de middag gaan we op de fiets naar het ‘slapend’ dorp en kijken links en rechts naar dichte en slordige huizen, die gek genoeg door sommigen worden bewoond. We vinden een winkeltje, maar na een ijzeren hek zien we een behoorlijk grote winkel stampvol met food en non-foon met smalle paden. We kopen er koffie en een pak melk. We gaan naar huis en zie ineens een grote hagedis, die langs een muurtje aan de straat loopt. Ik ren hem achterna en hij loopt zo hard als hij kan, voor mij uit. Dan stopt hij plotseling en met geopende bek kijkt hij mij aan, volledig uitgeput door het rennen. Resy ziet hem ook en gilt dat het een slang is en loopt midden op de weg angstig achterom kijkend. In de caravan zoek ik het plaatje er bij en het blijkt een Smaragdhagedis te zijn. Overwegend groen van kleur en lengte inclusief de staart plusminus 40 cm. Nieuwe kampeerders, die we aan de ingang ontmoeten en later staan ze naast ons. Best aardige lui. Later vraagt hij mij hoe de auto bevalt. Hij heeft er n.l. ook een besteld en komt in juli binnen.

Oud straatje, wasplaats, straatveegsters hebben pauze en onze plaats op het asfalt

14 mei, vrijdag

Eerst zonnen op het strand en dan op de fiets naar een naburig dorp en zien daar een en al bedrijvigheid. Aan de boulevard zijn ze bezig met de straat op nieuw te leggen met kleine steentjes (mozaïek). Ook veel winkeltjes. Terug op de camping langdurig gepraat met onze zessen. Resy is ’s middags weer gaan zonnen en ik ben alvast begonnen om ons klaar te maken voor vertrek morgen naar Espinho.

15 mei, zaterdag

Vertrek om negen uur, receptie gaat niet eerder open. Via de N108 naar Espinho. Even voor die plaats, per ongeluk, naar een andere camping gereden, allemaal Portugezen. Hutje en mudje. Snel weer verder. Onderweg een oude kar, twee wielen, gezien met een oude vrouw erin en een koe als trekpaard! We stonden nauwelijks op de camping of de buren van Praia de Pedrogao staan achter mij. Ze kijken rond en besluiten toch om naar Magdalena Vila Nova de Gaia te gaan. Misschien zien we hun nog in Porto! Vanaf de camping lopen we over een grote brug over het spoor naar het station en strand. Mooi strand en een keurige boulevard. Ook hier wordt er driftig gebouwd. Moet je Portugal maar over 5 jaar eens zien. ‘s Avonds naar het Eurovisiefestival gekeken via TV Romania. (Sateliet Hotbird)

camping Espinho, station in Porto, beroemde brug en belangrijke straat in Porto

16 mei, zondag

Zondag. Met koffietijd praatte Resy met de buren en kwam terug met een boek over Portugal en ook over Porto. Ik heb vele gegevens bij mij maar eigenlijk niets over Portugal. De belangrijkste gegevens over geschreven en het boek weer teruggebracht. Er werkt een Wim Knapen (62 jaar) bij hem, beveiliging Maastrichts ziekenhuis. Thuis even kijken of ik hem kan vinden.

onze plek op het asfalt met nog 2 anderen, op 'gras' mocht ook

‘s Middags naar het strand. Lekker strandje en gezellig druk. ’s avonds hoorden we een gejuich, een doelpunt en later auto’s toeterend door de straten. Nog later een onafzienbare stroom auto’s, brommers toeterend en zwaaien met rode vanen en dat in Espinho, als dat nu in Porto gebeurde......

Port in vaten, flessen met inhoud uit 1964 en portbootjes ter versiering

17 mei, maandag

Vandaag naar Porto. Met een boemeltrein, waar geen lampen inzitten en wanneer je door een tunnel rijdt is het volledige donker. Onderweg moeten we in het halletje van de trein staan en daar stond ook een vrouw met een plastic zak en een mand waarin levende kippen zitten, de plastic zak was wat onrustig. In Porto in een mooi station gestapt, een fin-de-siècle-station volgens de boekjes. Aan de wanden grote tableaus met voorstellingen á la Delftsblauw. Bij het uitgaan zien we een vrouw met een pak op haar hoofd. Op een steile weg naar de toren, die de stad beheerst, komen we langs allerlei winkeltjes en daar loopt ook een vrouw met een groentekrat op haar hoofd. Ze heeft wel een soort kussentje op haar hoofd. Na diverse straten langs veelal kleine winkeltjes, met ouder personeel. We hebben ook strips voor mijn diabetes gekocht. De helft goedkoper dan in Nederland. € 24,31 i.p.v. € 50,00 per 50 stuks. In de winkel 2 oudere heren in witte jassen. Porto is een oude stad en dat gaat de komende jaren drastisch veranderen, let maar op. Naar de Douro afgezakt en gevraagd naar een rondvaart. Dat duur nog even en we lopen langs de Douro en lopen over de Ponte de Dom Luis, ontworpen door Gustave Alexandre Eiffel, naar Vila Nova de Gaia, waar alle Port wordt verzameld, gebotteld en dan over de wereld wordt verspreid. Porto of op z’n Engels, Oporto ligt vanaf zee gezien links en Vila Nova de Gaia aan de rechterkant van de Douro.

Kleurijke huizen, ook hoogbouw in Porto en aan de kant van Vila Nova Gaia, 'oude gebouwen'

Even over twee gaan we met de rondvaartboot van wal en bekijken Porto vanaf een schip. We varen onder diverse bruggen en gaan zelfs naar de havenmond. Na te zijn afgemeerd, zien we onze oude buren op de kade staan gereed om aan boord te stappen. We wisselen enkele woorden en wensen hun nog een goede reis. Wij gaan naar het station en nemen de trein naar Espinho, nu met een moderne trein, die elektronisch aangeeft welke zijde we moeten uitstappen, de buiten temperatuur, de tijd en welke plaatsen we aankomen/zijn. We kopen nog in een winkeltje wat spullen en dan zijn we thuis. Ik blijf in de caravan en Resy gaat nog naar het strand.

18 mei, dinsdag

Vandaag rustdag! Vanmiddag naar het strand en morgen naar Santiago de Compostella. Ook kennis gemaakt met de fam. Van Asperen uit Nijmegen.

Deze borden zie je overal, hoofdingang van de kerk en zelfs de trappen zijn bezet

19 mei, woensdag

Vertrek, half elf en via Porto (over de brug) de N 109 en andere kleine weggetjes gereden naar Santiago (St. Jacobus) de Compostella. Aankomst half zes. Een 'dikke' rit. Onderweg nog druiven gekocht bij een stalletje. In de beschrijving naar de camping staat, op de N 550 komt u een verkeersplein tegen. En bij een Repsol benzine station, gaat u links omhoog. Komen we midden in de stad uit en na een behoorlijke tijd zeg ik, de computer moet ons maar zeggen waar we staan. Op dat moment roept Resy een man en vraagt hem de weg. “Even rechtdoor en dan links, zie de camping borden. En ja hoor op het verkeersplein staat een Repsol benzine station en dan rechts omhoog. Laten er nu 2 verkeerspleinen zijn met aan elk een benzinestation van Repsol er aan.

Camping valt tegen. Kleine plaatsen, steile opgang.

Nonnen, volle kerk, de aankomstgroet en het manshoge wierookvat, dat slingerde door de kerk

20 mei, donderdag

We gaan lopend naar de stad en onderweg zien we de Camiño gangers voor en achter ons op weg naar hun eindpunt, eerst een kapelletje voor de laatste stempel en nu naar de Kathedraal. Die heeft meerdere ingangen en wij gaan met een groep een zij-ingang naar binnen. De tocht die officieel Camiño, de Weg, heet en al meer dan 1000 jaar bestaat. De pelgrims komen de hoofdingang binnen bij de “Portico de la Gloria” met in het midden de pilaar waar de vorm van een hand in marmer is uitgesleten door miljoenen aanrakingen van even zovele pelgrims door de eeuwen heen. Een grote, niet de mooiste kerk, maar het grote wierookvat (80kg) zie ik al hangen en aan de katrollen te zien ook welke richting hij zal zwaaien. Áls hij gaat zwaaien. Volgens sommigen elke week en volgens anderen alleen op hoogtij dagen. Het is nu Hemelvaart en de kerk zit al aardig vol, ook veel nonnen. Het is kwart voor elf. Wij kijken wat rond, er is geen plaats meer zodat we op een uitsteeksel van een pilaar gaan zitten. Er kunnen bij elk pilaar 8 man zitten, dus dat helpt. De mis begint en gezamenlijk wordt er gebeden en gezongen. We staan op van onze plaats en lopen weer door de kerk en gaan buiten in schaduw zitten. Na enige tijd duiken we de kerk weer in en komen Nederlanders tegen die gisteren naar de avond-mis zijn geweest en wens mij veel sterkte, want het duurt nog zeker een uur. De Hoogmis is uitgebreider en omdat het Hemelvaart is, is de bisschop er ook en houd een lange toespraak/preek zonder een papiertje in de hand. Al met al wordt het één uur voordat het gezwaai met het wierookvat (Botafumeiro) begint en dat is een heel festijn. Het vat zwiept hoog door de kerk, een spoor van wierook achterlatend. Het is net circus. De oh’s en ah’s zijn niet van de lucht en wanneer uiteindelijk een van de helpers het vat met een zwaai tot stilstand brengt volgt er een luid applaus. Het heeft lang geduurd, maar mijn voldoening is groot. Het is eigenlijk om een eerbetoon te brengen aan de apostel St. Jacobus, de beenderen liggen volgens overleving, daar in Galicië in een kist begraven. Rond de kerk, zien we aaneengesloten winkeltjes en restaurantjes. Na cappuccino en serveza (bier) lopen we weer naar de camping en komen camiño gangers ons tegemoet. We zitten lekker buiten en geven adviezen aan de nieuwkomers, o.a. Van Asperen, die naast ons in Espiho stonden en een rit langs de Douro heeft gemaakt (zeer slechte weg). Tegen de avond wordt het killer, begint het te waaien en even later regen en onweer. Dit heeft 3 uur geduurd.

4 man trekken aan het touw, schitterend orgel en een echte pelgrim

21 mei, vrijdag

Droog en we gaan op stap om uiteindelijk bijna 400 km ver te landen op een camping te Ribadesella. Een uitstekende camping met zeer goede voorzieningen al is het wel rustig, maar een paar kampeerders, terwijl er veel plaatsen zijn. Onderweg brandstof ingenomen en bij het wegrijden moet je linksaf achter het station om, om weer op de weg te komen. Bij het wegdraaien kom ik met de achterkant van de caravan tegen de vulhaak van de pomp aan, die breekt af en valt op de grond. De pompbediende gebaart mij te stoppen en toen zag ik wat er aan de hand was. En nu, vroeg ik, maar hij antwoordde in het Spaans en ook de eigenaar spreekt alleen Spaans en op mijn vragen geven ze geen antwoord en dus besluit ik om weg te rijden. Ze bekijken het maar. Geen letter over de grens.

SMS gehad van De Jagers, ze staan in Mont Epoli in Toscane 30 km van Pisa. Wij kunnen de camping niet vinden. Komt goed uit want Resy zat net te bedenken of ze jullie nog zouden opzoeken. Nu hoeft dat niet meer. Blijkt dat ze Mont Opoli bedoelen.

22 mei, zaterdag

Vandaag de Pico’s Europa een heel klein beetje verkennen. De vooruitzichten zijn niet gunstig. Laag hangende bewolking.

Camping in Ribadesella, een kerk in de Pico's en de wielerwedstrijd in Pico's Europa

Niet gunstig. Het begint al bij de caravan. Ik rij de auto achteruit en boem! Ik stap uit en zie een brandblusser op de grond liggen maar zie aan onze auto geen beschadiging. Geluk, nee dus, later tijdens een kop koffie in de Picos zie ik een vette deuk in de linker achterportierstijl en ook geen gemakkelijke reparatie. De deuk blijft dan maar mooi zitten. We hebben dan een getekende auto. Eigen stomme schuld, altijd even achter de auto kijken. Uiteindelijk de Picos ingereden en een mooie route uitgezocht. Maar het loopt tegen. Wanneer het echt mooi begint te worden, worden we van de weg afgeleid. Er is n.l. een wielerkoers en allemaal wegafzettingen, politie met motoren. We weg naar de Basilika kan niet afgezet worden en zo komen we daar terecht. De klokken luiden en roept de gelovigen op naar de kerk te gaan en dat doen wij ook, om te kijken. De mis begint om 12 uur. Maar dan staan wij al weer buiten en bij het kruispunt, waar de renners voorbij komen, blijven we een poosje staan. Wanneer ik de politie vraag hoe lang nog duurt, is zijn antwoord 3 á 4 uur. Dat is te veel en we rijden naar een restaurant voor een kop koffie. Daar zien we op de TV het huwelijk van Prins Philip en de ‘Sacha de Boer’ van de Spaanse TV. (Uitspraak van Philip Frerics)

Op naar Ribadasella. Hier kijken we wat rond en kopen aardappelen en groente én toetjes. Vanavond willen we nog een keer naar het dorpje. Wandelen langs de zee. Het water staat nu tot aan de boulevard en het spat hoog op zodat je niet aan de reling kunt staan. Tenzij je nat wil worden.

23 mei, zondag

Op weg naar huis. Een goede run tot Bilbao en daarna van de meestal vierbaansweg naar de smallere N634. Dit is de oude weg door de Pyreneeën. Dat schiet totaal niet op, maar zeer indrukwekkend. Het wordt ook steeds warmer en de zon schijnt volop, zodat Resy onrustig wordt en wel aan een van de strandjes wil zitten, maar ik wil naar huis. Maar het gezeur blijft en besluit dan toch maar een camping op te zoeken, die weldra wordt gevonden. Na een lange steile weg naar boven, komen we op een mooie, uiteraard door zon overgoten en met een riant uitzicht op de zee. Ik ben om en zeg dat we hier best een paar dagen kunnen blijven, maar we gaan toch dinsdagmorgen naar Winschoten.

Onze plek in Zarautz, Uitzicht vanaf de camping, totaal en close-up plus de kaart van Zarautz

Uitzicht vanaf de camping en ondergaande zon

24 mei, maandag

Ja hoor weer volop zon en genieten ervan. Na de koffie aan de wandel om de omgeving te verkennen en kijken naar het stadje aan het strand. Verder geluierd en Resy heeft ge-SMS’t naar verschillende mensen. Zodra we thuis zijn willen we de telefoon-nummers en email adressen van familie en vrienden opvragen, sommigen corresponderen niet met mijn gegevens.

25 mei, dinsdag

Half negen vertrek en eerst tanken, daarna nog 2 x en na een lange maar toch mooie rit van 921 km zijn we nu in Sorel, 20 km boven Parijs, waar we al eerder hebben gestaan. We zijn via Parijs gereden omdat ik dacht dat er na 8 uur geen files meer op de 6 baans wegen door Parijs zijn. Dat viel een beetje tegen. Soms langzaam rijdend zijn we er toch door gekomen. Helaas heb ik de Eiffeltoren niet gezien en kan me herinneren dat ik dat de vorige keer hem wel hebt ontdekt. We moeten binnenkort maar toch eens de Loire en Parijs beter bekijken. Het blijft een imponerende stad. Het is nu bijna half twaalf en ga me douchen en morgen op weg naar Winschoten.

Camping Sorel. Aangekoppeld overnachten. Notebook, informatie en opslag.

26 mei, woensdag

Op tijd aan de rit en toch maar via Antwerpen gegaan. Geen opstoppingen. Bij Mitzy koffie en een pannenkoek gehad en verder naar Meppel, naar Dick en Etty. Dick is geopereerd, maar knapt nu op. Vandaar naar Winschoten en om zes uur zijn we weer thuis. 7613 Km meer op de teller en een rugzak met mooie herinneringen.

Winschoten 26 mei 2004, Frits Knaapen

Home